(Vaslav, Arthur Japin 2010)

Als ik de tekening met haar bespreek, vertel ik wat mij opvalt: De bloem is gegroeid, de steel is langer, maar net zo dun als op de eerste tekening. De steel kan elk moment knakken. Ook de bloempot waar de bloem in geworteld is, is niet met de bloem mee gegroeid. Hoe zit het met de wortels van de bloem, heeft deze wel in de huidige omgeving wel voldoende voeding om tot een grotere en gezonde bloem uit te groeien? In eerste instantie kijkt ze me ietwat bevreemd aan: Wat een kletskoek om dit uit een snelle schets te halen. Ik vertel haar dat symbolen uit het onderbewuste komen, en dat die glashelder vertellen hoe de situatie ervoor staat, zonder dat dit door de sociaal gevormde zeef van de ratio vertekend is geraakt. Dat ik me zorgen maak over wat ik in de tekening zie, want als de situatie zo blijft, zie ik een dikke kans op een burn-out. Ik vraag haar of zij zichzelf herkent in de informatie die ik uit haar tekening haal: Ja, dat wel. Burn-out, dat nou niet meteen, maar ze weet niet zeker of deze school wel bij haar past. Maar ja, de arbeidsplaatsen liggen niet voor het oprapen. Dit beaam ik, ik laat het even voor wat het is en ga verder naar volgende tekeningen.

Tijdens de derde trainingsdag wordt er in kleine groepjes geoefend met het confronterend gesprek. Mijn oog wordt al snel naar het groepje van de betreffende leerkracht getrokken, daar is veel onrust en ik zie dat het gesprek niet op gang komen. Als ik vraag wat er aan de hand is, vertelt ze dat degenen met wie ze de casus gaat oefenen niet goed uit kan leggen wat haar probleem is. Ik vraag door op haar casus, die gaat over de gesprekken met een vader van een kind met gedragsproblemen, en dat dit veel tijd kost zonder dat het tot nu toe iets opgeleverd heeft. Omdat ik het gevoel heb dat dit niet het echte probleem is, maar dat er nog iets onder ligt, vraag ik door, en komen we bij de echte angel: Zij voelt zich niet gesteund door de IB-er en de school. Ze vraagt wel om hulp, maar heeft niet het idee dat ze gehoord wordt. Daar komen de tranen en de bekentenis dat ze het zo zwaar vindt, zich niet meer goed kan concentreren en dat het inderdaad heel goed zou kunnen dat ze tegen een burn-out aan zit.

Ik geef haar de ruimte de emoties te uiten, en raad haar aan dit probleem aan te kaarten bij de IB-er en de directie. Een week later mail ik haar om te vragen hoe het gegaan is. Ze heeft het gesprek inderdaad gehad, de directie was erg verrast, en gaf aan dat zij eerder aan de bel had moeten trekken. De IB-er heeft het probleem nu opgepakt en komt in de klas kijken. De leerkracht voelt zich opgelucht dat ze het uitgesproken heeft waardoor het beter met haar gaat. Ik hoop dat dit voldoende is om deze leerkracht tot een gezonde en sterke bloem uit te laten groeien!

Meer weten over het werken met metaforen? Zie: http://www.youtube.com/watch?v=2cU56SWXHFw

Ik ging staan om de aandacht mijn kant op te trekken, zei alvast wat teneinde nog meer aandacht mijn kant op te brengen. Er was nog steeds veel onrust, dus noemde ik enkele namen en keek deze en gene aan. De rust keerde enigszins terug en om de laatsten tot stilte te manen siste ik zachtjes: Sssst…

Ik haalde net adem om het programma voor die middag toe te lichten toen Mark, een van de gangmakers, direct daaroverheen door de groep riep: Jongens, pas op, de juf loopt leeg!!!, en vol bombarie onder zijn tafel dook.

Nou goed, daar sta je dan. Iedereen plat van het lachen onder en over de tafels: Weg rust. Lachend (het was wel een goede grap) en ietwat gegeneerd (maar ten koste van mij) keek ik eens om mij heen naar de joelende menigte voor mijn ogen. Goed, dacht ik, dat was een iets te ambitieus plan om vandaag met één oog deze groep in de gaten te houden, en met het andere de formulieren door te lezen. Hier waren duidelijk minimaal twee ogen en ruim voldoende aandacht nodig.

Terugkijkend denk ik: Geen wonder dat de start van de les zo onrustig was. Ik kwam al enigszins gestressed binnen met een hoofd vol andere zaken die ik nog snel snel af wilde ronden. Ik was er niet voor de kinderen (Wat dat betreft had Mark gelijk met zijn opmerking ‘de juf loopt leeg’, want de juf was ook helemaal niet aanwezig), hoe kon ik dan wel verwachten dat de kinderen aandacht voor mij hadden? Nadat deze spanning ontladen was door de lachuitbarsting, en ik mijn plan om te multitasken terzijde had geschoven, was er plaats voor wederzijdse aandacht.  Zo werd het toch nog een hele gezellige (en ietwat rommelige) middag.