Op een vrijdagmiddag, enkele jaren geleden, deed ik de ADV-vervanging voor groep 7/8. Ik had die ochtend aan mijn IB-taken gewerkt en was daar, in tegenstelling tot mijn planning, nog lang niet klaar mee. In mijn hoofd had ik dan ook weinig ruimte voor een onstuimige groep in een wat te klein lokaal tegen het einde van het jaar. Mijn plan was om ze na de begrijpend lezen les aan een tekenopdracht te laten werken, zodat ik ondertussen nog wat formulieren in kon vullen. Kortom: iedereen snel aan het werk, dan kon ik ook mijn ding doen.
Ik ging staan om de aandacht mijn kant op te trekken, zei alvast wat teneinde nog meer aandacht mijn kant op te brengen. Er was nog steeds veel onrust, dus noemde ik enkele namen en keek deze en gene aan. De rust keerde enigszins terug en om de laatsten tot stilte te manen siste ik zachtjes: Sssst…
Ik haalde net adem om het programma voor die middag toe te lichten toen Mark, een van de gangmakers, direct daaroverheen door de groep riep: Jongens, pas op, de juf loopt leeg!!!, en vol bombarie onder zijn tafel dook.
Nou goed, daar sta je dan. Iedereen plat van het lachen onder en over de tafels: Weg rust. Lachend (het was wel een goede grap) en ietwat gegeneerd (maar ten koste van mij) keek ik eens om mij heen naar de joelende menigte voor mijn ogen. Goed, dacht ik, dat was een iets te ambitieus plan om vandaag met één oog deze groep in de gaten te houden, en met het andere de formulieren door te lezen. Hier waren duidelijk minimaal twee ogen en ruim voldoende aandacht nodig.
Terugkijkend denk ik: Geen wonder dat de start van de les zo onrustig was. Ik kwam al enigszins gestressed binnen met een hoofd vol andere zaken die ik nog snel snel af wilde ronden. Ik was er niet voor de kinderen (Wat dat betreft had Mark gelijk met zijn opmerking ‘de juf loopt leeg’, want de juf was ook helemaal niet aanwezig), hoe kon ik dan wel verwachten dat de kinderen aandacht voor mij hadden? Nadat deze spanning ontladen was door de lachuitbarsting, en ik mijn plan om te multitasken terzijde had geschoven, was er plaats voor wederzijdse aandacht. Zo werd het toch nog een hele gezellige (en ietwat rommelige) middag.